غزل شمارهٔ ۹۸۹

برداشت: صبر و عشق نمی‌توانند همزمان با هم پیش بروند و در این شرایط، حتی عقل هم نمی‌تواند به کمک بیاید.

برداشت: بی‌دلیل خوشحالی در ولایت وجود دارد، اما هیچ‌کس زیر بار فرمان کسی نمی‌رود.

برداشت: زندگی مانند یک کاروان در حال حرکت است و هیچ صدایی از زنگ‌ها به گوش نمی‌رسد.

برداشت: بوی گلستان می‌آید و گل‌ها به من می‌گویند که به آنجا برو، اما تو هیچ تمایلی به رفتن نداری.

برداشت: زیرا در درون تو روحی خوش و زیبا وجود دارد و این نفس از روی تصادف و بی‌دلی نمی‌آید.

برداشت: اگر کسی بی‌خدا و بی‌اعتقاد باشد، نمی‌تواند کارهای خوب و شیرین انجام دهد. مثل این است که از مگس نمی‌توان انتظار داشت که عسلی تولید کند.

برداشت: هر لحظه باید کار نیک انجام دهی تا نتیجه‌ی خوب بگیری؛ اگر کار خوبی نکنی، میوه‌ی خوبی هم نخواهی داشت.

برداشت: هیچ فردی نمی‌تواند به خوبی فکر کند، زیرا پاداش یا نتیجه افکار بعد از عمل و از جایی دیگر نمی‌آید.

برداشت: بس کن ایرا! شمع این سخن، در کنار هر تاریکی نمی‌تواند ایستاد.