غزل شمارهٔ ۹۸۶

برداشت: عشق تنها چیزی است که روح را بی‌قرار می‌کند و یادآوری جان در برابر عشق، زشت و ناپسند است.

برداشت: هر کسی که در دلش عشق و شیدایی به معشوق وجود دارد، برای او همه چیز در نظرش کوچک و بی‌اهمیت می‌شود.

برداشت: عاشقان همه در دل خود به عشق می‌تپند و در آن صف، جوشش و شور و هیجان برپا است.

برداشت: مراقب باش که از چشمت دوری نکنی، حتی اگر در برابر تو صد هزار شمشیر نیز باشد.

برداشت: عشق به مانند سرزمین وسیع و پر از شجاعت و عظمت است؛ اما آیا می‌توان گفت که موجودی کوچک و بی‌اراده مانند سگ، در چنین مکانی جایگاهی دارد؟

برداشت: عشق زندگی‌ها را در خود نگه می‌دارد و در مسیر عشق، جان‌ها فدای آن می‌شوند.

برداشت: مهر و عزت و حیا و تفکر، در برابر خالی بودن و سهل‌انگاری آن‌ها، بی‌ارزش و بی‌مقدار شده است.

برداشت: بلا یا مصیبت برای همه افراد خطرناک و آسیب‌زننده است، اما برای عاشقان، این بلا به نوعی به خوشی و لذت تبدیل می‌شود و برعکس آنها شکارچی بلا می‌شوند. در واقع، عاشقان از این چالش‌ها و دردها سود می‌برند و آنها را به عنوان بخشی از عشق خود می‌پذیرند.

برداشت: آن‌ها چنان با سختی‌ها و مشکلات روبرو می‌شوند که خود آن مشکلات هم شرمنده می‌شوند.

برداشت: عشق جان است و صلاح الدین، که از رازهای خداوند باخبر است.