غزل شمارهٔ ۹۸۵

برداشت: هر کسی که منتظر تو باشد، بخت و اقبال را به دست خواهد آورد.

برداشت: برای باران، دل کشاورز در انتظار است تا زمین را سبز و پرگل کند.

برداشت: خورشید منتظر است تا سنگ را به جواهر درخشان تبدیل کند.

برداشت: در انتظار ظهوری از ستاره‌ای به نام سهیل، برای دستیابی به هزاران کار و آرزو تلاش می‌کند.

برداشت: آهنی که منتظر است تا فرآیند صیقل دادن آن را صاف و بدون کثیفی کند، به معنای این است که چیزهایی که خسته‌کننده یا ناقص به نظر می‌رسند، می‌توانند با صبر و تلاش به حالت بهتری درآیند.

برداشت: از شوق رسیدن به پیامبر، شمشیر علی در میدان نبرد به مانند ذوالفقار می‌درخشد.

برداشت: جنین درون رحم، در انتظار برای به دنیا آمدن، باعث می‌شود که فردی با زیبایی و جذابیت خاصی به وجود آید.

برداشت: انتظار میوه‌ها و محصولات در زیر زمین، هر دانه‌ای را به هزار تبدیل می‌کند.

برداشت: آسیاب آب را منتظر نگه می‌دارد و سنگ را در حال ناپایداری و بی‌قراری قرار می‌دهد.

برداشت: انتظار دریافت وحی الهی، به چشم انسان ارزش و اعتبار می‌بخشد و باعث می‌شود که دید او به زندگی و حقیقت‌ها عمیق‌تر و معنادارتر شود.

برداشت: انتظار و امید به رحمت و بزرگواری خداوند، دل را چنان پر از شگفتی و ارزش می‌کند که مانند گوهری نفیس در میان آتش می‌درخشد.

برداشت: شیرینی وجود در دل چیزی را به انتظار می‌نشاند تا به ثروت و قدرت تبدیل شود.

برداشت: فردی که منتظر است و در حال جستجوی فضیلت و خوبی، در نهایت لایق جایگاه و مقام شایسته‌ای خواهد شد.

برداشت: تا پایان دنیا نمی‌توان تمام ماجرای انتظار یار را گفت و توضیح داد.

برداشت: شمس تبریزی می‌تواند انتظاری را ایجاد کند که همچون خورشید و ماه بر زمین تابش و نور افشانی کند.