غزل شمارهٔ ۹۸۴

برداشت: بیدار باشید که زمانی که باید صبر و استقامت داشته باشید، فرا رسیده است و اکنون زمان آزمایش و چالش‌هاست.

برداشت: در این زمان، زمانی که به توافق‌ها و عهدها خیانت می‌شود، وضعیت به گونه‌ای می‌شود که مانند کاردی که به استخوان برسد، شدید و بی‌رحمانه است.

برداشت: وقتی که کار به جان آدم برسد، عهد و سوگندش دیگر محکم نخواهد بود و سست می‌شود.

برداشت: ای دل، به خودت وابسته نباش و سستی نکن، بلکه قوت قلب پیدا کن، چون زمان آن فرا رسیده است.

برداشت: وقتی طلا به درون آتش می‌رود و می‌سوزد، در نهایت بر ارزش آن افزوده می‌شود و در این حالت است که دیگران متوجه می‌شوند این طلا چه کیفیتی دارد. به عبارت دیگر، امتحانات سخت به ارزش و واقعیات چیزها پی می‌برند.

برداشت: ای دوست، با روی زیبا به پیش آمدن در برابر سرنوشت حتمی، صدای بلند برآور که قهرمان به راه افتاده است.

برداشت: با خدا باشید و از او یاری بخواهید، زیرا کمک‌ها از سوی آسمان می‌آید.

برداشت: ای خدا، لطف و رحمتت را نازل کن، چونکه من اینجا در پیشگاه تو آمده‌ام.

برداشت: ما همچون صدف، دهانی گشاده داریم که باران نعمت و فضل تو بر ما نازل شده است.

برداشت: بسیاری از خارهای خشک، با وجود سختی و زشتی‌شان، می‌توانند در سایه‌ی لطف و محبت تو به گل و زیبایی تبدیل شوند.

برداشت: من به تو دل خوش کرده‌ام و از تو سرشار از شادی‌هایی هستم که به راحتی نمی‌توان آن‌ها را توصیف کرد.

برداشت: زمانی است که باید محبت و رحم و شفقت را نشان داد، زیرا زخم‌های من خیلی عمیق و سنگین هستند.

برداشت: ای ابابیل، توجه کن که سپاه و فیل‌های بسیار زیادی به سمت کعبه آمدند.

برداشت: عقل به من می‌گوید که ساکت باش، زیرا خداوند همه‌چیز را می‌داند و از کارها و رازها باخبر است.

برداشت: من خودم را آرام کردم، ای خدا، اما بدون من در خانه‌ام غوغا به پا شده است.

برداشت: هر چه که در زندگی می‌کنیم و اتفاق می‌افتد، بخصوص در لحظات ناگهانی و غیرمنتظره، نشانه‌ای از اراده و خواست الهی است. آنچه که ما انجام می‌دهیم، نمادی از برنامه‌ریزی و مقدر خداوند می‌باشد.