غزل شمارهٔ ۹۸۱

برداشت: شعر من مانند نان مصری است که شب بر آن می‌گذرد و نمی‌تواند از آن تناول کند.

برداشت: هنگامی که چیزی تازه و باطراوت است، از آن استفاده کن و از لذت آن بهره ببر، پیش از اینکه زمان بگذرد و کهنگی بر آن حاکم شود.

برداشت: اگر درون دل کسی، جای محبت و صمیمیت باشد، او در این دنیا از غم و رنج خواهد مرد.

برداشت: مانند ماهی که برای مدتی به خشکی می‌زند، کمی بعد او را می‌بینی که سرد و بی‌حرکت شده است.

برداشت: اگر بخواهی از زیبایی و تازگی چیزی بهره ببری، باید برایش تصاویری در ذهن بسازی.

برداشت: آنچه تو در خیال و تصور داری، واقعیت ندارد و نیازی نیست به گذشته و گفته‌های کهنه اشاره کرد، ای مرد.