غزل شمارهٔ ۹۷۹

برداشت: شاهدی وجود دارد که در این دوران، بت و معبد بت‌پرستی به باد فنا رفته‌اند.

برداشت: شاهدانی که در این دنیا خوشبو و دلربا هستند، هیچ‌کس غیر از آنها را به یاد نمی‌آورد.

برداشت: وقتی او با صورت ماه خود پرده ابر را کنار زد، آسمان به دو نیم تقسیم شد و دنیای بالا از هم جدا شد.

برداشت: نور ماه مانند شعاع‌هایی است که به هر جایی نفوذ می‌کند و درون هر فضایی روشنایی می‌آورد.

برداشت: حرکت و نور او به قدری قوی و تاثیرگذار است که روح‌ها را به عمق وجودشان تحت تاثیر قرار می‌دهد و از اساس وجودشان را تغییر می‌دهد.

برداشت: روح‌ها یکی یکی در برابر خورشید زندگی به رقص درآمدند و پر از شادی شدند.

برداشت: مانند پرواز شمس تبریزی، همه پرندگان آزادند تا به هر سمت که می‌خواهند بروند و بدون قید و شرط زندگی کنند.