زندگانی صدر عالی باد
ایزدش پاسبان و کالی باد
دربارهٔ این سروده
این متن حاکی از ستایش و نیایش به یک شخصیت بزرگ و برجسته است که به او لقب "صدر عالی" داده شده است. در اینجا، نویسنده به دعا و آرزوی سلامت و خوشبختی برای این شخص میپردازد و توجه به نعمتهای زندگی و دوری از موانع را برجسته میکند. همچنین اشاره میکند که دورانی که میگذرانیم، به نوعی نسیه است و آنچه مهم است، لحظههای حال و عیش و لذتهای آن است. در این مجلس گرم و دلپذیر، صفا و طراوت بر فضا حاکم است و همه چیز به بهترین شکل ممکن میباشد. در نهایت، به بخت و اقبال شخصی بنام شمس تبریزی اشاره میشود که به نوعی نماد خوشبختی و برکت است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
هر چه نسیهست مقبلان را عیش
پیش او نقد وقت و حالی باد
مجلس گرم پرحلاوت او
از حریف فسرده خالی باد
جانها واگشاده پر در غیب
بسته پیشش چو نقش قالی باد
بر یمین و یسار او دولت
هم جنوبی و هم شمالی باد
دو ولایت که جسم و جان خوانند
بر سر هر دو شاه و والی باد
بخت نقدست شمس تبریزی
او بسم غیر او ملی باد