غزل شمارهٔ ۹۷۷

برداشت: عید شما که عاشق هستید مبارک باشد، عاشقان، این روز عید شماست!

برداشت: اگر عید برای ما بویی از زندگی و خوشی به همراه داشته باشد، باید آن را مانند جان خود گرامی بداریم و خوشا به حالش.

برداشت: ای ماه زیبای آسمان و زمین، تا هفت آسمان برای تو خوشبختی و خوشی آرزو می‌کنم.

برداشت: عید به همراه خود نشانه‌هایی از دیدار عاشقان آورده است، که این نشانه‌های خوش‌یمن و خوشحال‌کننده است.

برداشت: بهتر است هرگز روزه‌ات را با چیزی غیر از شیرینی لبان او افطار نکنی، چرا که شیرینی او به راستی نعمت بزرگی است.

برداشت: عید به معنای جشن و شادی بر لبانش نوشته شده که این شراب بی‌پایان و بی‌کران خوشبختی است.

برداشت: عید فرار رسیده است و به روح‌های سبک و آزاد تبریک می‌گوییم، این زمان شادمانی و جشن مبارک است.

برداشت: در این بیت، اشاره به این است که صلاح‌الدین (شخصیتی تاریخی) به طور پنهانی از بوسه‌ها و محبت‌ها لذت می‌برد. این لذت و محبت، هرچند که پنهان است، برای او مبارک و خوشایند است. به طور کلی، می‌تواند به اهمیت محبت‌های پنهانی و تاثیر مثبت آنها بر زندگی فرد اشاره کند.

برداشت: اگر تو به من نعمتی عطا کنی، می‌گویم که این نعمت هم برای من و هم برای شخص دیگر خوش‌آمد است.