غزل شمارهٔ ۹۷۵

برداشت: جمشید در پشت چهار پرده، مانند خورشید، آتش و روشنی در جهان افکند.

برداشت: خنک کسی که از مادیات و دنیا آزاد شده است و رهایی یافته، اما وای بر کسی که هنوز به دنبال سایه‌ی دنیا و لذت‌های زودگذر آن است و نمی‌تواند از آن جدا شود.

برداشت: دل پاک و خالص است و عشق به خاطر این پاکی و روشنی، مانند رنگ سرخ جلوه‌گر می‌شود. اما در واقعیت، این سپیدی هیچ رنگ سرخ و سفیدی ندارد.

برداشت: عشق به مانند یک پناهگاه امن است که در آن خبری از ترس و ناامیدی وجود ندارد.

برداشت: هر زندگی که لحظه‌ای از آن گذر کند، به معنای عمر است و وقتی از عشق برمی‌خیزد، جاودانه خواهد شد.

برداشت: در آسمان جشن و سروری برپاست که اگر بخواهی درباره‌اش بپرسی، بهتر است از ستاره ناهید سوال کنی.

برداشت: هیچ‌کس از این جشن و مراسم خبر نداشت، اما پیامبران به عنوان نویدکننده آمدند.

برداشت: شمس تبریز یک شخصیت بزرگ و ارزشمند است که مانند پادشاهان، محبوب و مورد احترام همه قرار گرفته است. او مانند جان برای دیگران باارزش است و باید برایش ارزشی قائل شد.