غزل شمارهٔ ۹۷۳

برداشت: صوفیان در یک لحظه دو جشن می‌گیرند، در حالی که عنکبوت‌ها مگس‌ها را در تله می‌اندازند.

برداشت: شمع‌ها برای مقابله با تاریکی می‌درخشند تا نور و روشنی را به ارمغان آورند.

برداشت: هر ذره‌ای مانند وزیدن شیپور قیامت می‌شود تا شهید تو را خوشبخت و سعادتمند معرفی کند.

برداشت: زمانه قدیمی می‌چرخد تا کهنه‌ها را بازسازی کند و تازه کند.

برداشت: با وجود حاسدان و دشمنانی که می‌خواهند تو را از من دور کنند، من به عشق و علاقه‌ام به تو ادامه می‌دهم.

برداشت: حسودان را هم با حسادت خود به خریدارانی بی‌محابا تبدیل کنند و همه آنها را به دنبال خود بکشند و خواهان خود سازند.

برداشت: سعادت و خوشبختی در عمل کردن به خوبی‌ها و رفتارهای نیک نهفته است و همه افراد باید به آن توجه کنند.

برداشت: همه آسمان‌ها توانایی ایجاد چیزهای باارزش و نادر را دارند، اما این کار نیاز به زمان طولانی دارد.

برداشت: آنها نیز از ماه پنهانی دزدیده‌اند که گاهی زیبایی و گاهی زشتی را به نمایش می‌گذارد.

برداشت: خوشا آن لحظه که تمام اجزا را بدون اینکه به هم ترکیب شوند، مستقل و جدا از یکدیگر ببیند.

برداشت: دیگر ادامه نده و درب تنور را ببند تا نان‌هایت را درست کنند.