غزل شمارهٔ ۹۷۱

برداشت: عشق تو مرا به شادی و شوق کشانده و به حالت مستی و بی‌خودی درآورده است. حالا من در این وضعیت چطور می‌توانم بفهمم که چه بر سرم آمده است.

برداشت: من روزگاری ناچیز و ناپخته بودم، اما حالا به مرحله‌ای رسیده‌ام که به کمال و پختگی رسیده‌ام و دیگر نمی‌توانم خود را تلخ و ناخوشایند تجربه کنم.

برداشت: عزیزم همچون شیرینی است، که با یک تکه حلوا در دهانم گذاشته است.

برداشت: تا زمانی که او دکان حلوایی خود را باز کرد، تمام خوشبختی و شیرینی زندگی‌ام را از من گرفت و خانه‌ام را بی‌برکت کرد.

برداشت: مردم می‌گویند که نباید این‌گونه رفتار کرد، اما من به این شکل نبودم و دیگران برایم چنین رفتار کردند.

برداشت: در ابتدا، خم شراب واژگون شد و سرکه بر زمین ریخت. من به خاطر این اتفاق به سوگ نشستم و گفتم که این حادثه به من آسیب رسانده است.

برداشت: مقدار زیادی شراب به من داد و باعث شد خوشحال و شاداب شوم.

برداشت: در مشکلات و سختی‌های زندگی که مانند تنور داغ و سوزان است، من نیز تجربه و بلوغ پیدا کرده‌ام و شجاع و نیرومند شده‌ام، مثل نانی که در تنور پخته و ترد می‌شود.

برداشت: من به خاطر غم و اندوهی که داشتم، مانند زلیخا پیر و فرسوده شدم، اما دعا و محبت یوسف باعث شد دوباره جوان و سرزنده شوم.

برداشت: از چنگ او فرار می‌کردم، اما او به سرعت به من اصابت کرد و مرا به حالت تسلیم درآورد.

برداشت: هرچه خوبی و زیبایی است را در دل خود ذخیره می‌کنم، چرا که زمین بودم و او با مهربانی مرا به آسمان ارتقاء داد.

برداشت: دل من از راه کهکشان عبور کرد و به سمت دیگری که خود را می‌کشد، هدایت شد.

برداشت: من نردبان‌ها و سقف‌ها را دیدم و از آنها بی‌نیاز شدم.

برداشت: زمانی که دنیا از داستان‌ها و یادگاری‌های من پر شد، در دل این جهان، مانند روحی پنهان شدم.

برداشت: وقتی مرا با نرمی و ملایمت برخورد کرد، مانند زبان که سریع پذیرش و فهم را نشان می‌دهد، به‌سرعت به من پاسخ داد و ترجمه‌ام کرد.

برداشت: وقتی زبان من با دل ارتباط داشت، دل هر یک از رازهایش را یکی یکی به من گفت.

برداشت: وقتی زبانم بند آمد، احساس کردم که خونریزی مانند تیغ درونم را می‌خورد.

برداشت: دل، دیگر بس کن! نمی‌توانم آنچه را که معشوق مهربانم با من کرد، به زبان بیاورم.