غزل شمارهٔ ۹۷۰

برداشت: باید شب را پشت سر گذاشت و با روشن شدن روز، دوباره به زندگی و واقعیت‌های آن نگاه کرد.

برداشت: هرجا که ترک ما به سوی آن براند، باید به آن سمت حمله کرد.

برداشت: آشپزخانه‌ی جان به سمت نامعلومی است، پس باید به آن سوی دراز شویم.

برداشت: زمانی که چنین طلا و ارزش واقعی نمایان شود، انسان باید خود را از تمام زوائد و زشت‌کاری‌ها پاک کند.

برداشت: برای داشتن عمر خوب و دلپذیر، باید آن را مثل جامه‌ای زیبا و خوش‌رنگ که با آب حیات آراسته شده باشد، تزئین کنیم.

برداشت: چون آن گیاه حیات غیرت دارد، پس باید از این شکر دوری کرد.

برداشت: وقتی چنین عزیز و ارزشمندی به خانهٔ ما آمده است، باید فرصتی برای ناز و محبت ایجاد کنیم.

برداشت: مرد واقعی کسی است که بتواند با تمام چالش‌ها و مشکلات زندگی کنار بیاید و در برابر آنها استقامت کند. برای این کار، فرد باید خود را آماده و مجهز کند تا در مواجهه با گل‌ها و خارها، بتواند به راه خود ادامه دهد.

برداشت: زمانی که چهرهٔ زیبای او آشکار شود، همهٔ کعبه‌ها سزاوار عبادت و نماز خواهند بود.

برداشت: برای بزرگداشت و احترام به مقام والای کسی باید در برابر او تواضع و سجده کرد.

برداشت: برای رسیدن به عشق واقعی، باید خود را مانند ایاز فدای عشق محبوب کرد.

برداشت: چون حقیقت در یک حالت خاص و نهفته است، برای درک آن باید از ظاهر و نشانه‌های سطحی چشم‌پوشی کرد.