غزل شمارهٔ ۹۶۹

برداشت: میوه‌ای سیب مانند که یک طرفش سرخ و طرف دیگرش زرد است، به زیبایی گل زعفران و لاله اشاره دارد.

برداشت: زمانی که عاشق از معشوق خود جدا می‌شود، در دلش هم شادی و خنده وجود دارد و هم درد و غم.

برداشت: یک پای ضعیف بر جایی مانده و در حال پاک کردن غبار از چهره ماه است.

برداشت: دستش را به هم می‌زند و می‌گوید که هیچ‌کس نمی‌تواند چنین هنری را ارائه دهد.

برداشت: پرنده‌ای را دیدی که پرهایش شکسته و در حال تلاش برای نگه‌داشتن خود است، گویی که در چرخ زندگی به سختی می‌چرخد.

برداشت: خنده و شادی به این خانه برگشته است، ای مرد، یاری را پیدا کن که این شادابی را بیشتر کند.

برداشت: ناز و اداهای این زشت‌چهرگان تا چه زمانی ادامه خواهد داشت؟ این عشق همچنان در حال جلو رفتن است.

برداشت: چرا جفت و طاق می‌بازند، در حالی که نمی‌دانند جفت از فرد چه تفاوتی دارد؟

برداشت: اجازه بدهید این موضوع را فراموش کنیم تا به سوی معشوق خود برویم، کسی که چهره‌اش مانند هزاران گل و شمشادی زیباست.