غزل شمارهٔ ۹۶۸

برداشت: یک سیب کوچک که نیمی از آن سرخ و نیمی دیگر زرد بود، داستانی از گل و زعفران را بیان کرد.

برداشت: زمانی که عاشق از معشوق خود جدا می‌شود، معشوق به ناز و محبت خود ادامه می‌دهد، در حالی که عاشق دچار رنج و درد می‌شود.

برداشت: این دو عشق که به هم تعلق دارند، به خاطر جدایی و دوری از هم، رنگ‌هایی متضاد پیدا کرده‌اند و این احساسات متناقض بر چهره هر دوی آن‌ها نمایان است.

برداشت: صورت زیبا و زرد معشوق، شایسته رنگ سرخ و جویای عشق عاشق نیست، به ویژه که عاشق در حالتی سرد و بی‌حال است.

برداشت: وقتی محبوب آغاز به ناز و کرشمه کرد، ای عاشق، دیگر از جدل و مبارزه خودداری کن.

برداشت: من و تو مانند دو چیز متفاوت هستیم که هر کدام ویژگی‌های خاص خود را دارند، اما در حقیقت، در عمق وجودمان یکی هستیم و به هم پیوند داریم.

برداشت: من مثل سایه‌ای هستم از خورشید، که گرما و ماندگاری‌ام از اوست و سرما و آرامشم نیز از او ناشی می‌شود.

برداشت: جالوت در مقابل طالوت ظاهر شد و داوود بر آن پیروز شد.

برداشت: دل از تن به وجود آمده، اما همچنانکه مرد از زن به دنیا می‌آید، قدرت و بزرگی دل وابسته به تن است.

برداشت: دلی درون دل فردی مخفی است، مانند سواری که در مه و گرد و غبار پنهان شده است.

برداشت: جنبش گردی که بر اثر حرکت سوار ایجاد می‌شود، به خاطر وجود اوست که این گرد را به رقص درآورده است.

برداشت: زندگی شبیه به یک بازی شطرنج نیست که تو فقط با اعتماد به نفس و توکل به خدا قدم برداری و همه چیز را رها کنی. باید با دقت و فکر عمل کنی و برنامه‌ریزی مناسب داشته باشی.

برداشت: شمس تبریز نور روشنی‌بخش دل است و بهترین ثمره‌های دل از این نور حاصل می‌شود.