غزل شمارهٔ ۹۶۷

برداشت: رسم جدیدی بیاور که پادشاه، جهت قبله‌مان را به سمت شهر محبوبش قرار داده است.

برداشت: عشق واقعی ارزش و معیار ندارد، زیرا کسانی که از ما محبت و لطف می‌کنند، آن را به گونه‌ای بی‌نظیر و خاص ارائه می‌دهند.

برداشت: گل صدبرگ به زیبایی و نشاطش پرداخته و به سمت بنفشه آسیب‌دیده نگریسته است.

برداشت: هر کس که مانند گل بنفشه را دید، او را از یک به دو تبدیل کرد و در حساب خود جا داد.

برداشت: زمانی که دل بی‌دلان را گرفت، سرکشان مانند کسی شدند که سرش در خماری است.

برداشت: منتظر باش و چشم به در داشته باش، زیرا نگاهت در انتظار است.

برداشت: غم او را کنار بگذار، زیرا غم بر دل کسی که در کنار توست سنگینی می‌کند.

برداشت: هیچ‌کس نمی‌داند که زیبایی چهره او بر دل بی‌خبرم چه زخم‌هایی گذاشته است.

برداشت: از دل بی‌دلی که دارم آرامشی نخواهی یافت، زیرا در آن دل، دردی بی‌قرار وجود دارد.

برداشت: آهوان از زیبایی چشم او به دام افتادند، چونکه او به سمت شکار خویش نگاه کرد.

برداشت: زره‌ای که مانند موی در کمان قرار گرفته، از کمین تیرهایی که به زره متمایل شده‌اند، بیرون آمده است.

برداشت: هنگامی که به خودم پرداختم و درونم را بررسی کردم، دیگران را از خودم دور کردم و در حاشیه قرار دادم.

برداشت: رحمت او صدای آه و ناله عاشقان را شنید و به آن‌ها ارزش و اعتبار بخشید.

برداشت: در رحمت و توجه خود، گناه‌شان را به‌جای کار مفید قرار دادند.

برداشت: نور عشاق، همچون نوری که از چشمان شمس تبریزی می‌تابد، در دل شمس ایستاده و جاودانه می‌درخشد.