غزل شمارهٔ ۹۶۶

برداشت: چشم‌هایم پر از اشک و خون است و قلب من به خاطر جنون آرام و قرار ندارد.

برداشت: پرنده و ماهی به خاطر من حیران و متعجب هستند که چرا این شب و روز هیچ‌گاه آرام نمی‌گیرد و نمی‌خوابد.

برداشت: قبلاً به این فکر می‌کردم که چرا آسمان هرگز آرام و خواب‌آلود نیست.

برداشت: آسمان حالا به من زل زده است و می‌نوید که چرا زبان من آرام نمی‌گیرد و ساکت نمی‌شود.

برداشت: عشق به من جریانی عمیق و غافلگیرکننده داد و جان من آن را شنید و خوابش نمی‌برد.

برداشت: این اطمینان برایم مسجل شده که قبل از مرگ، روح از بدن جدا نمی‌شود و در آنجا آرام نمی‌گیرد.

برداشت: به آرامی و با توجه به اصل موضوع بازگرد، چرا که چشم‌هایم به چیزی نمی‌خوابند و بیدارند.