غزل شمارهٔ ۹۶۲

برداشت: در صبحگاهان، دل من از آرزو و خیال چه حالتی می‌گرفت، اگر از زیبایی چهره و سیمای تو خبری بود.

برداشت: به خاطر آن چهره زیبا و آن عشق و شور و هیجان، اگر تو را به من ببخشند، از سر تا پا چه تحولی در زندگی من ایجاد می‌شود.

برداشت: خدایا، تو آگاهی از آنچه بر ما گذشته و از وضعیت ما آگاهی داری.

برداشت: از گل‌ها و ریحان‌هایی که از دل‌ها می‌رویند، دشت و صحرا چه حال و هوایی پیدا می‌کرد.

برداشت: از خورشید بپرس چگونه آسمان را می‌بیند، و از ماه بپرس که چرا در برج جوزا این چنین می‌شود.

برداشت: از معشوق بزرگ و باعظمت در هر فردی شادی و خوشحالی به وجود می‌آید، اما در مورد پایین‌آمدن یا بالا رفتن چه چیزی اتفاق می‌افتد؟

برداشت: وقتی که عشق الهی و مقدس خود را نشان می‌دهد، دل کسی که به آن عشق نرسیده، چه وضعیتی پیدا می‌کند؟

برداشت: هنگامی که شمس تبریز بخشش و نگاهش را بر کسی می‌افکند، به آن فرد چه بخششی می‌دهد و او به چه حالتی در می‌آید.