غزل شمارهٔ ۹۶۱

برداشت: من در این دنیا دیدم که وفا و صداقت وجود ندارد و در این عالم هیچ‌کس با دیگری آشنا نیست.

برداشت: به آن شیء درخشان و زیبا نگاه نکن، زیرا درون آن چیزی وجود ندارد که قابل توجه باشد.

برداشت: شخصی که نادان است، بدون فکر و مواظبت به سمت مشکلات می‌رود، مانند کسی که کور است و عصا ندارد تا به او راهنمایی کند.

برداشت: در او ترس و لرز حاکم شده است و این احساس ناشی از عاملی است که هیچ درمانی برای آن وجود ندارد.

برداشت: زیبایی و جمالی را نشان داده، اما زیر چادر یک زن پیر و زشت، نتوانسته چیزی جذاب و دلنشین ارائه دهد.

برداشت: کسی وجود دارد که با جذبه‌اش دیگران را فریفته می‌کند، اما او مانند ماری است که نه عقل دارد و نه ایمان، و به همین دلیل در وضعیت ضعیفی به سر می‌برد.

برداشت: کسی در راه او جانش را فدای او می‌کند، زیرا از بدبختی چنان نمی‌کند که از جانان نتواند جان خود را بیشتر کند.

برداشت: مردی که به جای شناختن ارزش واقعی خود، خود را بی‌ارزش می‌داند، در حقیقت به یک حالت مرده شبیه است؛ او نمی‌داند که درونش چیزی باارزش مثل کیمیای طلا وجود دارد.

برداشت: خیال و آرزو به جز درد و رنج چیزی به انسان نمی‌دهد و از آن فایده‌ای حاصل نمی‌شود.

برداشت: چرا جان به درگاه معشوق نمی‌رسد؟ شگفت اینجاست که عشق او حال و وضع خاصی ندارد.

برداشت: بسیاری از پادشاهان به خاطر عشق، قدرت و دنیای خود را از دست داده‌اند؛ زیرا این عشق می‌تواند به اندازه‌ای عمیق باشد که هیچ‌گاه پایانی نداشته باشد.

برداشت: عشق چه گناهی کرده که تو او را انکار کردی و گوئی هدیه‌ای ندارد؟

برداشت: تو به خاطر یک مشکل کوچک از مسیرمان دور شدی، اما آیا می‌دانی که این مشکل اصلاً ارزش نداشت؟

برداشت: عشق به او به قدری ارزشمند است که سخن گفتن درباره‌اش، مانند نثار کردن جواهرات به عاشقانش است و هر یک از این جواهرات ارزش مالی مشخصی ندارد.