غزل شمارهٔ ۹۵۶

برداشت: من به خاطر عشق و درد درونم به شدت رنج می‌کشم، پس از مردم بخواهید که دوری کنند و از عذاب و آتش درون من بگریزند.

برداشت: آتش درخشان این ویژگی را دارد که هر نوع آرامشی را به آشفتگی تبدیل کند.

برداشت: دل اگر تنبلی کند، نشانه‌ای از زنده بودن آن نیست. باید در کار عشق کوشا بود و تلاش کرد.

برداشت: تنبل نباش، چرا که کاروان به راه افتاده و از قافله عقب نمانی. هرچه زودتر بار و بندالت را آماده کن.

برداشت: این آیه به این معناست که طبیعت چهارپایان نمی‌تواند این مسیر را به خوبی طی کند و از ویژگی‌های زمینی، همچون خاک و عناصر طبیعی مانند هوا، آب و آتش فراتر برود. در واقع، اشاره دارد به نیاز برای رهایی از محدودیت‌های دنیوی و حرکت به سمت ساحت‌هایی بالاتر و روحانی‌تر.

برداشت: چشم من پر از زیبایی و غنای خاصی است، مانند سربازانی که از خاک تبریز برخواسته‌اند؛ آیا شما نمی‌توانید برای او احترامی قائل شوید یا چیزی نثار کنید؟

برداشت: شخص بزرگی از اهالی تبریز به نام شمس وجود دارد که روح او بزرگ و والا است. همه موجودات باید به دنبال عظمت و بزرگی او بروند و خود را کوچک‌تر از آنچه هستند، در نظر بگیرند.