غزل شمارهٔ ۹۵۵

برداشت: سلام بر تو که پیام سلام برایت ارسال شد و این سلام همه جا پیچید و جز تو هیچ‌کس را نپسندید.

برداشت: به دور بام تو، مانند کبوتران، سلام بفرست که کسی جز تو، که پناهی برای او نیست، نمی‌تواند آرامش پیدا کند.

برداشت: هر پرنده‌ای که از وجود تو بال و پر یافته، دیگر از غیر تو به کجا می‌تواند امیدوار باشد؟

برداشت: هر جا که نگاه کنی، پرنده‌ای را می‌بینی که در آتش سوخته است. این نشانه‌ای است از اینکه او به خاطر طمع و آرزوهای بی‌اساس، به دام افتاده و از آنجا پرواز کرده است.

برداشت: به تو چه، اگر می‌سوزی و در آتش درد و رنج هستی، گام بردار و به سوی آینده برو. راهی نو برای خود بساز و از این آتش به پر و بال تازه‌ای دست پیدا کن.