غزل شمارهٔ ۹۵۲

برداشت: بهار شاداب و سرزنده دوباره برمی‌گردد، و این بازگشت، سرزندگی و نشاط را به گل‌بلبل‌ها و مراتع می‌آورد.

برداشت: دل من از شراب و می‌نوشی پر شده است. وقتی که وصال محبوب به دست آید، دوباره به حال و هوای سابق خود بازمی‌گردم.

برداشت: کبوتر دل من در دام شکار آزاد شد. خوشا وقتی که او از دام برگردد.

برداشت: اگر صورت زردم مانند صدها نقش زیبا تبدیل شود، تنها در صورتی است که معشوق به دعوت من پاسخ دهد و بازگردد.

برداشت: وقتی که زیبایی مانند یک پادشاه بر من نازل شد، احساس کردم که امید و آرامش به دلم بازمی‌گردد.

برداشت: وقتی که دلم پر از آرزو و longing می‌شود، انتظار دارم که باغی که او در آن است دوباره برایم باز شود، حتی اگر پر از خاری باشد.

برداشت: زمانی که ستاره‌ها در آسمان محو می‌شوند، عشق مانند جواهراتی خود را نشان می‌دهد و فضای دل، به مکانی شبیه قمارخانه تبدیل می‌شود.

برداشت: از حال مستی او انتظار نداشتم که بعد از نوشیدن شراب، در حال بی‌تابی از دوری، دوباره به سراغم بیاید و حالت هشیاری پیدا کند.

برداشت: من از نشئگی و سرخوشی نگرانی ندارم، زیرا اگر روزی دوباره آن جام پر از شور و هیجان به دستم برسد، همه چیز خوب خواهد شد.

برداشت: اگرچه هزاران نعمت و خوبی و زیبایی وجود دارد، اما آنچه که از او به ما می‌رسد، لطفی است که شمارش‌ناپذیر و بی‌نهایت است.

برداشت: از چهره‌ات پرسیدم که چقدر ارزش طلا را داری، که روح من از زیبایی تو به طرز دل‌تنگی برمی‌گردد.

برداشت: وقتی که شخصی به من چیزی با ارزش و گرانبها تقدیم می‌کند، من نیز به دنبال چیزهایی با همان ارزش هستم و نمی‌خواهم به کمترین چیزها اکتفا کنم. تمام تلاش من این است که فقط با چیزهای زیبا و با کیفیت سروکار داشته باشم و به آن‌ها اهمیت دهم.

برداشت: به او گفتم، وقتی تو بدون آن روح باقی مانده‌ای، چه دلیلی داری زمانی که آن زیبایی دوباره بازگردد؟

برداشت: من نمی‌دانم چه می‌دانم، اما می‌دانم که از آتش دل‌ام، فریادهایی از تبریز به گوش می‌رسد.