غزل شمارهٔ ۹۵۱

برداشت: هر کسی که به سوی تو بیاید، مانند آبی پاک می‌شود که به درون بدن می‌رود و هر آنچه ناپاکی در آن باشد، آلوده می‌گردد.

برداشت: از شیر دیو، تو هم از آن چیزی داری که بایزید از این شیر یزید، یعنی برتر می‌شود.

برداشت: خداوند دیو وسوسه را مرید خطاب می‌کند، زیرا هر کس به او گوش دهد و از او پیروی کند، به زیر تسلط و影响 او در می‌آید.

برداشت: به مانند مشرق و مغرب، این دو جهان نیز به هم نزدیکند. انسانی که به حقیقت نزدیک شود، به دوری و جدایی از این دنیا رنج نخواهد برد.

برداشت: هر دلی که به عشق و شور و هیجان دچار می‌شود، از آن عشق به مانند شیر بوسیعید قوی و شجاع می‌شود.

برداشت: هر وقت که انسان از افکار بالاتر خود دست بکشد و به مسائل و مشکلات دنیوی توجه کند، می‌تواند بر قفل‌های سنگین و دشواری‌ها غلبه کند و به راحتی راه حل‌ها را پیدا کند.

برداشت: نباید در غیاب خواجه، به خسرو از شیرینی او یاد کنی، زیرا وقتی خواجه در دسترس نیست، آن شیرینی از بین می‌رود.

برداشت: وقتی که میوه نارس به کمال می‌رسد و طعم شیرینی پیدا می‌کند، مانند شب آخر ماه رمضان که با پایان روزه‌ها جشن گرفته می‌شود.

برداشت: سکوت کن و خودت را به دیگران نشان نده، بلکه مانند آینه‌ای روشن باش که زیبایی خود را به شاه روم نشان دهد تا او هم مجذوب و پیرو تو شود.