غزل شمارهٔ ۹۵۰

برداشت: باید از آن عدمی که وجود ما را از عشقش به وجود آورد، تشکر کنیم. به سبب آن عشق، جهان و جان ما به وجود آمده است.

برداشت: هر جا که عدم (یعنی نبود) حاکم شود، وجود (یعنی هستی) کاهش می‌یابد. چه خوب است این نبود، زیرا وقتی که این عدم می‌آید، وجود افزایش می‌یابد.

برداشت: سال‌ها در نبود و عدم گذراندم، اما با یک نگاه، تمام آن وجود را از من گرفت.

برداشت: از خود و از گذشته و از جان، به فکر مرگ باش. از ترس و امید رها شو و از تغییرات و موجودیت‌ها آزاد باش.

برداشت: وجود انسان مانند کاهی است که در برابر وزش باد عدم قرار دارد. کدام کوه می‌تواند در مقابل این باد قرار بگیرد و از بین نرود؟

برداشت: وجود و عدم چه هستند؟ کاه و چه کسی است؟ ای پادشاه، این تنها عبارتی است که از بیرون بام به درون آورده شده است.