غزل شمارهٔ ۹۴۸

برداشت: کسی که در میخانه و مستی غرق است، آیا می‌تواند درستی و ایمان و کارهای نیک را به درست انجام دهد؟

برداشت: وجودی همچون آتش است که اگر آب نباشد، امکان‌پذیر نیست که یک ماه بهار و زمستان با هم وجود داشته باشند.

برداشت: من در میکده‌ای خراب و مست هستم و در نوای عبادت خدا غرق شده‌ام. در این شهر بزرگ و مهم، همه چیز عالی و خوب است و هیچ چیز ناپسند وجود ندارد.

برداشت: خانه‌ای برای زندگی‌کنندگان خراباتی شهر من است که مانند ری، زیر زمین پنهان شده‌اند.

برداشت: درختان پر از شکوفه هستند و این شکوفه‌ها به دلیل خنکای شراب زندگی است نه از آن شرابی که تلخی و غصه به بار می‌آورد.

برداشت: چشم یک فرد معتزلی به من گفت که من چیزی را که وجود ندارد، دیدم و فکر می‌کنم که آن شیء است.

برداشت: به ترسیم‌هایی از سایه‌ها و نور خورشید شمس تبریزی اشاره دارد که با عمیق‌ترین معانی، فراتر از مکان و زمان، درخشان و تابان است.