غزل شمارهٔ ۹۴۷

برداشت: شب را از دست نده، زیرا شبی که در آن صد هزار جان ارزش دارد، می‌تواند نوری از درخشش بی‌پایان را به ما هدیه دهد.

برداشت: هر شب سپاهی از رحمت و فضل الهی به زمین می‌آید تا به نیازمندان و کسانی که در جستجوی justice و یاری هستند، کمک کند.

برداشت: خداوند فرمود که شب را برپا دار و این سخن بی‌دلیل نیست؛ زیرا شب، زمان اوج و زیبایی ستاره‌ها، چون «زهره» و «فرقد» است.

برداشت: از دودی که شب را فراگرفته، تو ای بی‌خبر، با آتش موسی می‌توانی شعله‌ای روشن کنی. شب به تو مدد می‌رساند و آن نوشته‌ات را با علم و دانش پر می‌کند.

برداشت: ای مجنون، شب را به آغوش لیلی بگیر؛ چرا که این شب، زمان خلوت با خداست و روزها پر از شرک و عدد.

برداشت: شب، شب لیلی است و روزها، در دست مجنون است. در این بین، نور عقل در سحر، زیبایی و جذابیت خود را به نمایش می‌گذارد.

برداشت: بدان که آب حیات درون تاریکی نهفته است، همان‌طور که ماهی‌ای که مسیر آب را بر خود بسته، باید به دنبال راهی برای رسیدن به آن باشد.

برداشت: با پارچه‌ای سیاه، لباسی برای این کعبه تهیه کرد که او در پشت کسانی است که مطیع هستند و او برای آن‌ها مقام و نشانی قرار داده است.

برداشت: درون کعبه، شب برگزاری یک نماز مانند صد نماز ارزشمند است، زیرا هیچ‌کس در این مکان مقدس به خواب نمی‌رود.

برداشت: شبی که همه بت‌ها شکسته شدند، تنها خدا باقی ماند و او کسی نیست که در کرم و بخشایشش کسی را هم‌ردیف و مشابه خود قرار دهد.

برداشت: در این بیت شاعر به ضعف و کاهش کیفیت شعر و عدم آگاهی اشاره می‌کند و از زاهدی صحبت می‌کند که در این علم ناآگاه است. به عبارتی دیگر، به نظر می‌رسد شخصی خود را اهل دانش و علم می‌داند، اما در واقع از حقیقت‌ها بی‌خبر است و نمی‌تواند ارزش واقعی علم را درک کند.