غزل شمارهٔ ۹۴۶

برداشت: در باغی پر از گل‌های سرخ، بویی قرار دارد که اگر دهانم را بو کنید، بویی خاص و دلنشین از آن به مشام می‌رسد.

برداشت: به من پیاله‌ای آوردند و گفتند بخور، ولی من چه دلیلی دارم که نخورم؟ من هم مثل بقیه حق نوشیدن دارم.

برداشت: برای لذت بردن از نوشیدنی‌های الهی و معنوی، نیازی به دقّت در ظواهر و تجلّی‌های ظاهری نیست. این طعم دلپذیر و شیرین به گونه‌ای است که حتی بدون گلو و دهان نیز قابل احساس است و متصل به عالم غیب است.

برداشت: هر سال که شادی و نشاط برقرار است و هر روز که خوشی و طرب وجود دارد، برای من و کسانی که به لذت و خوشی علاقه دارند، خوشا و خنک است.

برداشت: چرا کسی که مانند ما در مجلس گلابی نمی‌ماند، در کنار ما نباشد، وقتی ساقی زیبای همیشگی در بین ماست؟

برداشت: درخشش و عظمت تو، حتی در کوچک‌ترین جزئیات عشق و محبت را پنهان کرده است، مانند اینکه در زیر لباس زیبا یا ظرفی پر از شراب و کدو، این عشق وجود دارد.

برداشت: از گل پرسیدم که به چه کسی می‌خندی، او پاسخ داد که به فردی زشت که دو صورت دارد.

برداشت: یک بنده نابینا که دو آقایی دارد، مانند سگی است که همیشه باید در وسط میدان بماند.

برداشت: از خار پرسیدم که سلاح تو چیست؟ او گفت: گلزار (باغ گل) صد دشمن دارد.

برداشت: چمن هزار بار خشک و سوخته شده، ولی دوباره جوانه می‌زند. این نشان می‌دهد که عشق به ما چقدر قوی است و چه تلاش و کوششی دارد.

برداشت: از شمس، بزرگ و باافتخار تبریز بپرس که این موضوع از چه چیزی ناشی می‌شود. اگرچه او ممکن است با کلامش تو را دفع کند، نگران نباش چرا که او دارای فضایل بزرگ و ارزشمندی است.