غزل شمارهٔ ۹۴۳

برداشت: نماز مغرب به مانند خورشید در حال غروب است که راهی را می‌بندد و به دنبال آن، راهی برای دسترسی به عالم غیب و معنویت باز می‌شود.

برداشت: فرشتگان به آرامی و به طرز حساب‌شده، روح‌ها را مراقبت می‌کنند و مثل یک چوپان که از گله‌اش محافظت می‌کند، از آنان نیز محافظت می‌نمایند.

برداشت: به دنیای غیرمادی و به سمت باغ روحانی، چه مکان‌ها و چه باغ‌های زیبایی را می‌توان مشاهده کرد.

برداشت: روح در خواب هزاران شکل و تصویر عجیب را می‌بیند، مانند اینکه جهان را از او دور کرده‌اند.

برداشت: همیشه به او می‌گوید که جانش در آن‌جا منزل دارد و نه به یاد اینجا می‌افتد و نه غمی به دلش می‌نشیند.

برداشت: از وزن و باری که بر دوش اوست، دلش به شدت می‌لرزد و این لرزش به اندازه‌ای است که غم و اندوهی از آن نخواهد ماند.