غزل شمارهٔ ۹۴۰

برداشت: عشق تو مرا به اندازه‌ای مجذوب کرده که تمام عبادت‌هایم را تحت تأثیر قرار داده و هر چه که گفتم، دل دیگر به سخنانم گوش نمی‌دهد.

برداشت: به خاطر عشق، غزل‌سرای شدم و دستم را به آتش عشق تو سپردم. عشق تو همه مایه‌های غیرت و شرم را از من گرفت و هر آنچه که داشتم را از بین برد.

برداشت: من پاکدامن و زاهد و ثابت قدم بودم، مانند کوهی که هیچ بادی نمی‌تواند آن را جابه‌جا کند.

برداشت: اگرچه خودم صدایی از تو دارم، اما اگر همگی در آتش باشند، من به خاطر تو همچنان در دود هستم.

برداشت: زمانی که وجود تو را دیدم، به خاطر شرم از عدم وجود خودم دچار حیا شدم. عشق به این عدم، باعث شد تا جان من به وجود واقعی بیاید و جهان را درک کنم.

برداشت: هر جا که عدم وارد می‌شود، وجود کم می‌شود. چه خوب است که عدم بیاید، چرا که وقتی عدم می‌آید، وجود هم بیشتر می‌شود.

برداشت: آسمان آبی و زمین مانند فرد نابینایی است که نشسته است. کسی که ماه تو را ببیند، از این نابینایی و آبی بودن رهایی می‌یابد.

برداشت: شبیه به روحی بزرگ در دل یک جسم، همان‌طور که پیامبر احمد در میان زرتشتیان و یهودیان قرار دارد.

برداشت: ستایش تو در واقع تجلی ستایش خودت است، درست مانند این که خورشید فقط به خاطر خودش چشمانش را ستایش می‌کند.

برداشت: مدح و ستایش تو به اندازه دریاست، مانند کشتی‌ای که روان و در حال حرکت است و مسافران خود را به سوی مقصدی خوب و نیكو می‌برد.

برداشت: اگر بخت من همچون دریا بیدار و حاضر باشد، چرا باید نگران باشم که چشمانم هنوز خواب‌آلود هستند؟