غزل شمارهٔ ۹۳۸

برداشت: سخن تنها باید از افرادی با دانش و بزرگی شنیده شود، چرا که کلامی که از آسمان نازل شده، ارزش و اعتبار بالایی دارد و هیچ ارزش کم‌تری ندارد.

برداشت: اگر سخن را به خوبی و به درستی بگویی، ارزشش به اندازه هزار کلمه بی‌معنا خواهد بود. اما اگر سخن نیکو و زیبا باشد، برعکس، یک کلام می‌تواند به اندازه هزار سخن بی‌محتوا اهمیت و ارزش داشته باشد.

برداشت: وقتی که صحبت از پرده بیرون بیاید، آن زمان است که صفات خداوند خالق را مشاهده خواهی کرد.

برداشت: زمانی که سخن حقیقت خود را نشان می‌دهد، خداوند از آن خشنود می‌شود. خوشا به حال کسی که در گفتار خود رازدار و محتاط است.

برداشت: از آسمان تا زمین، هر ذره‌ای سخن می‌گوید و می‌فهمد، آن کسی که به درک معانی عرش (عظمت) نائل آمده است.

برداشت: اگر صحبت از دانش و علم الهی باشد و همچنین اعمال خداوند، در غیر این صورت اگر از ما چیزی بخواهی، همه کارها به خود ما مربوط می‌شود و در دست ماست.

برداشت: زمانی که پرندگان کوچک ابابیل به یکدیگر ملحق می‌شوند و لشکری را تشکیل می‌دهند، در برابر لشکری پنهان چه جنگ و نبردی می‌تواند در بگیرد؟

برداشت: مثل اینکه پشه‌ای به سر پادشاهی نشسته و مطمئن می‌شود که نگهبان قوی در دل او وجود دارد.

برداشت: وقتی یک سوارکار با شمشیرش به سمت ماه حمله می‌کند، ماه به دو نیم تقسیم می‌شود. این صحنه نشان‌دهنده قدرت و تأثیرگذاری چشمان احمد است که دل هر بیننده‌ای را می‌برد.

برداشت: تو به دنبال زیبایی و محبت هستی، و اگر من دستم را به تو بدهم، این دست باید قابل یاری و همراهی باشد.