غزل شمارهٔ ۹۳۶

برداشت: من به عقیق تو نیاز دارم، چون شکر برایم فایده‌ای ندارد. من به زیبایی تو نیاز دارم، زیرا ماه هم برایم سودی ندارد.

برداشت: وقتی چشم تو مثل شراب مست‌کننده نیست، دیگر چه لذتی از شراب باقی می‌ماند؟ و اگر تو در سفر کنار من نباشی، این سفر چه فایده‌ای دارد؟

برداشت: من باید مال و دارایی تو را بپردازم، اما به من چه فایده‌ای دارد که در این میان، مشغول کار و تلاش تو هستم؟

برداشت: اگر تو در کنارم نباشی، زندگی‌ام بی‌معناست، مثل یوسف که در مصر بود ولی بدون برادرش، چه فایده‌ای دارد؟ وقتی سایهٔ محبوب و سلطان از وجودم رفته، تنها بودن چه کمکی می‌کند؟

برداشت: اگر تو مانند آفتاب نباشی، دیگر چه نوری وجود دارد؟ و اگر تو در نظرم نباشی، نگاه کردن به چه کار می‌آید؟

برداشت: اگر دیدار تو در کار نباشد، عمر چه فایده‌ای دارد؟ و اگر پناه و حمایت تو وجود نداشته باشد، دفاع و حفاظت چه نفعی خواهد داشت؟

برداشت: شب من به اندازه‌ی روز قیامت طولانی شد، اما دل من هنوز آرزوی سحری از تو را دارد. این آرزو چه فایده‌ای دارد؟

برداشت: در شبی که ماه نیست، ستاره‌ها چه فایده‌ای دارند؟ مثل این است که مرغی که سر ندارد، هیچ سودی نمی‌تواند ببرد.

برداشت: وقتی که قدرت و شجاعت وجود نداشته باشد، داشتن سلاح و اسب هیچ فایده‌ای ندارد. اگر دل شجاعی وجود نداشته باشد، به چه دردی می‌خورد که جگر سختی داشته باشی؟

برداشت: اگر تو روح من نباشی، وجودم چه فایده‌ای دارد؟ اگر چشم بصیرتم روشن نشود، دیدن من چه سودی دارد؟

برداشت: من چیزی جز نگاه تو ندارم و هیچ هنری نیست. اگر لطف تو نباشد، هنر چه فایده‌ای خواهد داشت؟

برداشت: جهان مانند درختی است که برگ و میوه‌اش از توست. اگر برگ و میوه‌ای وجود نداشته باشد، درخت چه فایده‌ای دارد؟

برداشت: از مرزهای انسانیت عبور کن و با روحی فرشته‌وار زندگی کن. اگر انسانی وجود نداشته باشد، فرشتگی چه فایده‌ای دارد؟

برداشت: اگر از خبر کسی که محرم رازها نیست آگاه نیستی، بی‌خبر بمان و از خوشی‌ها و لذتها بهره‌مند شو. چرا که اگر تو خود خبر را نداشته باشی، دانستن آن برایت فایده‌ای نخواهد داشت.

برداشت: از شمس تبریزی، کسی که درخشش و عظمت دارد، اگر وجود تیره و تار او روشنی نیابد، دیگر چه فایده‌ای دارد؟