غزل شمارهٔ ۹۳۲

برداشت: مها، به قلب خود نگاهی بینداز که قلب تو را دارد. این قلب همیشه در فکر و رعایت حال توست، چه در روز و چه در شب.

برداشت: در دنیا هیچ چیز به اندازه‌ی شادی و خوشحالی که از داشتن تو به دست می‌آید، جا نمی‌شود.

برداشت: دست او به آسمان می‌رسد و مانند سایه‌ای که از ماه تو سرچشمه می‌گیرد، او همواره از تو پیروی می‌کند.

برداشت: چرا کسی که تحت نور و گرمای آفتاب قرار می‌گیرد، باید از خطرات بترسد و دلیر نباشد؟

برداشت: چرا باید کسی که لباسش از پارچه ی زیبای عشق دوخته شده، به جنگ و زد و خورد با قدرت کوه اقدام نکند؟

برداشت: اگر خودت خیانت نکنی، یا اگر خیانت نیز کنی، دل را آزرده کن، زیرا دل به رفتار تو راضی است.

برداشت: چطور ممکن است کسی از بی‌نظمی و ناملایمات رنج نبرد در حالی که او شادابی و تازگی جریان آب و نسیم صبح را دارد؟

برداشت: دل من در آتش غم تو مانند عود خوشبوست که عطرش در فضا پخش می‌شود، و این غم با داغی که پیامبران داشته‌اند، بر دل من سنگینی می‌کند.

برداشت: سکوت کن که سخن‌سرا با کلماتش معانی عمیقی را به وجود می‌آورد و سخنانی دارد که جان را شاداب می‌کند.