غزل شمارهٔ ۹۲۹

برداشت: به خاطر عشق به چهره زیبای تو، ای منبع آرزوها، هر کسی که از کرده خود پشیمان شود، از دل پذیرفته خواهد بود.

برداشت: بسیار سپاسگزارم از خداوند که عشق تو را همچون پر و بالی برای جهان گشود.

برداشت: هر روز صبح، جهانی کهن و پیر در تلاش است تا زیبایی و جمال تو را ببیند و به خاطر آن دعا و نیایش می‌کند.

برداشت: برادری از خود نشان دادی و مقام شاهانه‌ای را در حق من به کار بردی، اما در عوض چه چیزی به من دادی که همان زیبایی و خوبی تو را نداشت؟

برداشت: به ما گفته‌اند که یوسف به مدت ده سال شب‌ها نمی‌خوابید تا برادرانش را از حق و حقوقشان آگاه کند.

برداشت: ای خدا، اگر مرا ببخشایی، می‌پذیرم، وگرنه به خاطر درد و رنجی که دارم، فریاد بلندی سر می‌دهم و اعتراض می‌کنم.

برداشت: خداوند، از این افراد چیزی نگیر؛ زیرا آنها از گناهی که ناگهان مرتکب شده‌اند، به شدت پشیمان هستند.

برداشت: یوسف با درد پاهايش به حالت آماس در آمده، از شب تا صبح به خاطر گریه و فریاد چشمش به سوزش افتاده است.

برداشت: در آسمان و در عالم ملکوت صدایی بلند شد و فرشتگان به شوق و شادابی آمدند، زیرا لطف و رحمت خداوند بر دل‌ها نشست و زنجیرها و قید و بندها را گشود.

برداشت: بهار و جوانی با خود نعمت و زیبایی به همراه می‌آورد و هر یک از ما در این دوران، با ویژگی‌های خاص خود، مملو از شور و نشاط هستیم. این دوران، زمانی است که می‌توانیم به اوج خود برسیم و به دیگران نیز انگیزه و امید بدهیم.

برداشت: پیران و بزرگانی که در دین و علم تلاش می‌کردند، هر روز و هر شب می‌کوشیدند تا مردم را از عذاب و فساد نجات دهند و راهی درست به آنان نشان دهند.

برداشت: برخی افراد به کار دیگران می‌رسند و آن را به پایان می‌رسانند، در حالی که فقط خداوند از آن باخبر است. چه خوب است خداوند که مهربان و بخشنده است.

برداشت: چنان‌که خضر به سوی دریا می‌رود، ایلیاس نیز در خشکی به کمک گمشدگان می‌آید.

برداشت: ثروت و خوشی را به انسان می‌دهند و از او سختی‌ها را می‌برند. لباس زیبا و مجللی به او می‌پوشانند و او را از رنج‌ها نجات می‌دهند.

برداشت: به اندازه کافی است، بگذار فردا شب درباره‌اش صحبت کنم. حتی اگر ماه هم باشد، بدون تاریکی و سیاهی نیست.