غزل شمارهٔ ۹۲۶

برداشت: دوست واقعی و معشوق حقیقی، روح و زندگی است. اگر این را نمی‌دانید، به هر سو که بروید و هر طرف را نگاه کنید، به نوعی او را نادیده گرفته‌اید.

برداشت: اگر شما تنها جسم هستید، بدانید که روح او به عالم مرتبط است؛ و اگر شما روح هستید، بدانید که او جان تمامی جان‌هاست.

برداشت: امشب صدایی شنیدم که پرسید: "کیست که جانش را فدای عشق کند؟" و در این حال جان من از جا کنده شد، زیرا عشق به بهای جان نیاز دارد.

برداشت: عشق هزاران راز و اشاره را بر چهره‌ام نوشته است. حالا که شما هم عاشقید، این نکات را بخوانید.

برداشت: این ساغر چه خاصیتی دارد که هر لحظه به عاشقان می‌رسد؟ شما چنین ساغری را سرکشیدید که مردان واقعی هستید.

برداشت: عشق مانند باغی است که زیبایی و شگفتی دارد. اگر از آن خسته شوید، مانند اسبی تندرو است که اگر نگه‌اش دارید، آرام نخواهد گرفت.

برداشت: چگونه می‌شود که همه ماهی‌ها از دریا آب و نان خود را می‌گیرند، اما شما به جای اینکه به آنچه نیاز دارید توجه کنید، عاشق لب نان شده‌اید؟

برداشت: این شعر به بیان حالتی انسانی می‌پردازد که پر از درد و رنج است. این جسم که به سنگ می‌ماند، نمادی از سختی و تحمل در برابر چالش‌هاست. باید با قدرت و اراده به جلو حرکت کرد و موانع را کنار زد، تا بتوان به آرامش و آزادی رسید.

برداشت: مانند پرنده‌ای که در قفس است، به خاطر شمس تبریزی، از دشمنی قفسم را بشکنید و آزادم کنید.