غزل شمارهٔ ۹۲۴

برداشت: به ارواح پاک و محترم از طرف من سلام بفرستید و به عاشقان، پیامی از طرف من برسانید.

برداشت: در روز وصال مانند برق شاداب و سرزنده‌ام، اما در شب فراق مانند ابر غم‌زده و پریشان. از این دو حالت که دلم در آن به هم ریخته است، بگو کدام یک را انتخاب کنم؟

برداشت: اگر دشمنان شما در مقایسه با آن خورشید، به ماه و شمع و ستاره و چراغ بی‌احترامی کنند، به راستی که قدرت خداوند برتر است.

برداشت: اگر به خاطر محبت او در آشپزخانه عشقش کاری کنی، به سوی سفره‌ای می‌روی که پر از نعمت و برکت است.

برداشت: من به شما نشان می‌دهم که چگونه آتش را از جایی به دست می‌آورید، از جرقه‌ای که از نعل اسب شاه بزرگ و باوقار فرود می‌آید.

برداشت: اما بی‌خود نروید، این مرکب تند و تیز است. مواظب باشید! نه دهنه‌اش را بزنید و نه لگامش را بگیرید. اگر شما لگامش را پاره کنید، کار از دست می‌رود.

برداشت: در آن مکان، حتی اگر چیزی مرده باشد، زندگی تازه‌ای پیدا می‌کند و اگر چه چیزی از آنجا حرام باشد، در آن مکان حلال می‌شود.

برداشت: عشق او هزاران قید و بند را از جان من باز کرد و با دو دستم به آن مقام والا رساند.

برداشت: از عشق، این غزل‌ها را برای شمس تبریزی نوشته‌ایم و این کار را به افتخار او انجام داده‌ایم.