غزل شمارهٔ ۹۲۳

برداشت: ساقی محبوب ما آمد و حالت مستی و خواب‌آلودگی ما را درک کرد. او لیوان زرین را برداشت و سر سبو را گشود.

برداشت: ندای می و مشروب باطنی و سنگینی آن، که در اوقات خاص به خماران و کسانی که تشنه‌اند، طعمی عطا می‌کند.

برداشت: سلامی خوش و مبارک در صبحگاه زیبا! ای روشنایی دل، از شاه جام شراب و از ما فروتنی و عبادت.

برداشت: من در میان دوستان، هیچ چیز جز شراب خالص و سلطانی که همپایه‌ی من باشد و نیکبختی یار دیگری را نمی‌خواهم، پس نمی‌خواهم درباره‌ی آنچه در میانه است صحبت کنم.

برداشت: هر زمان که بر سر کسی بلای نازل شود، باید به او بگویند که در این دنیا به حال خود رها شده و تاریکی و درد را تجربه کند.

برداشت: در این دنیا که انسان‌ها به زندگی و مرگ یکدیگر بی‌توجه هستند، عاقل نباید از مرده‌ها تغذیه کند و باید از لحظات خود لذت ببرد.

برداشت: وقتی که دل و ذهن آدمی پاک و خالی از آلودگی باشد، به لذت‌های ناب و خالص دست می‌یابد. در این حالت، می‌توان به نوشیدن شراب‌های پاک و حضور در مهمانی‌ها و جشن‌ها، با گفت‌وگوهای دلنشین پرداخت.

برداشت: اگر به سراغ شراب نروی و مستی را نادیده بگیری، شعله‌های دل را هم نمی‌بینی و خانه‌ها را پر از دود خواهی یافت.

برداشت: وقتی دل افراد بدبخت و بیچاره بسوزد، بوی ناخوشایندی به وجود می‌آید، اما وقتی دل شاهان و بزرگان بسوزد، بوی خوش عنبر و عود بیشتری منتشر می‌شود.

برداشت: بر چهره هر می‌نوشی بنویس که جانم را بردی و بر لب ساقی بنویس که سرانجام محمود است.

برداشت: در دفتری که مطرب دارد، نوشته شده که زهره (سیاره) به تو تعلق دارد و بر روی دستان ساقی نیز نوشته شده که بخت تو نیکو و خوشبخت است.

برداشت: موسی، پسر عمران، به نابینایی فرعون لبخند می‌زند و ابراهیم، دوست خدا، به نابینایی نمرود می‌خورد.

برداشت: اگر شیطان از شراب الهی مست شده باشد، باز هم از صد گناه خود نمی‌تواند هیچ‌گاه طاعت و عبادت خداوند را رد کند.

برداشت: اگر سکوت کنم، بهتر است برای کسانی که هوشیار هستند، زیرا مردم به حالت حیرت آمده‌اند و خیالاتشان بیشتر شده است.