غزل شمارهٔ ۹۲۱

برداشت: وقتی که سخن از عمق جان برمی‌خیزد، پرده‌ای از حس و معنا بر روی آن می‌افتد و مانند دریا که زبانش در عمق آب پنهان است، بیانش تحت تأثیر موانع قرار می‌گیرد.

برداشت: توضیح حکمت اگرچه بسیار زیبا و درخشان است، اما می‌تواند پرده‌ای بر حقیقت‌های عمیق بیفکند و آن‌ها را پنهان کند.

برداشت: جهان مانند کف دریا است و ویژگی‌های خداوند در عمق آن قرار دارد. همان‌طور که کف دریا می‌تواند مانع دیدن عمق آب شود، این جهان نیز می‌تواند ما را از درک صفات الهی بازدارد.

برداشت: دستت را به آب برسان و نگذار که جلوی تو را بگیرد. به دریا نگاه نکن که آن مانع است.

برداشت: به چیزهای ظاهری و دنیوی فکر نکن، چون ممکن است این ظواهر تو را از حقیقت واقعی بازدارند.

برداشت: برای درک عمیق موضوع، به لایه‌های زیرین آن توجه کن؛ زیرا زیبایی ظاهری می‌تواند مانع از مشاهده حقیقت و جذابیت پنهان شود.

برداشت: هر خیالی که در ذهن داری و آن را نشانه‌ای از رهایی یا آزادی می‌پنداری، کنار بگذار، زیرا خود آن خیال می‌تواند برای تو مانع و حجاب باشد.

برداشت: این دنیا نشانه‌ای از وجود خداوند است و هرچند که فانی و زوال‌پذیر است، زیبایی‌های آن می‌تواند انسان را از درک حقیقتی که در پس این نشانه‌ها نهفته است، بازدارد.

برداشت: وجود شمس تبریز اگرچه ناقص و پاره‌پاره به نظر می‌رسد، اما همین وجود نابسنده می‌تواند جان را از پرده‌ها و حجاب‌ها جدا کند.