غزل شمارهٔ ۹۲۰

برداشت: کسیکه به زیبایی و شادابی چمن عشق می‌ورزد، نباید تعجب کند اگر در درون یک دل شکست‌خورده، مانند من، احساسات عمیق و دردهایی نهفته باشد.

برداشت: در مورد صبر سخن نگویید، چرا که در دل کسی که به یار آزمایش‌کننده‌ای دلبسته باشد، صبر معنایی ندارد.

برداشت: وقتی عشق خود را به حرکت درآورد، عقل و هوش انسان به گونه‌ای دیوانه‌وار و آشفته می‌شود، مانند حالتی که فیلسوفان بزرگ چون افلاطون و بوالحسن داشته‌اند.

برداشت: به جان عشق قسم میخورم که جان سالم از عشق نبرد حتی اگر در صد برجوصد بدن پنهان باشد

برداشت: اگر به عشق واقعی و قوی دست پیدا کنی، مثل شیر نیرومند می‌شوی؛ اما اگر این عشق را نداشته باشی، حتی اگر به قدرت فیل هم برسی، در نهایت مانند یک کرگدن ضعیف خواهی بود.

برداشت: اگردرون چاهی فرارکنی برای پنهان شدن عشق همچون دلوی که گردنش رابارسن بسته شده باشد همراه توست

برداشت: اگر تو به لطافت موی باریک شوی، عشق به‌راحتی به عمق وجودت نفوذ می‌کند. و اگر به حالت کباب درآیی، عشق به شکل دروازه‌ای برای دلبر است.

برداشت: محبت و عشق در دنیا جایگاه خاصی دارند و همه چیز از آن ناشی می‌شود. هر چند که در این راه، عقل گاهی ممکن است مانع پیشرفت شود.

برداشت: سکوت کن زیرا که کلام در دل دمشق جای دارد، نگو که او غریب است، زیرا او نیز می‌تواند در این سرزمین احساس وطن کند.