غزل شمارهٔ ۹۱۹

برداشت: عشق خواب مرا گرفته و خواب نیز عشق را برده است زیرا عشق ارزش جان و خرد را به چیز ناچیزی هم نمی‌سنجید.

برداشت: عشق همانند شیر سیاهی است که همیشه تشنه است و برای سیراب شدن از خون دل عاشقان تغذیه می‌کند و جز این، چیزی نمی‌خواهد.

برداشت: به محبت به تو نزدیک می‌شود و تو را به دام می‌کشاند، وقتی که از آن دام افتادی، دیگر از دور به تو نگاه می‌کند.

برداشت: امیر در قدرت و اختیار زیاد است و شحنه، یعنی نگهبان یا مامور، بدون ترس و واهمه دیگران را تحت فشار قرار می‌دهد و بی‌گناهان را می‌آزارد.

برداشت: هر زمان که کسی به او نزدیک می‌شود، مانند ابر گریه می‌کند و هر زمان که از او دور می‌شود، مانند برف ذوب می‌شود.

برداشت: هر لحظه ممکن است هزاران ناامیدی و شکست پیش بیاید، اما در عین حال، یک فرصت یا امید می‌تواند به سرعت همه چیز را تغییر دهد و مشکلات را برطرف کند.

برداشت: هزاران نفر اشک می‌ریزند و در عین حال هزاران نفر دیگر لبخند می‌زنند؛ عده‌ای به شدت غمگین می‌شوند و در نهایت یکی از آن‌ها احساس شادی و آرامش می‌کند.

برداشت: اگرچه سیمرغ در کوه قاف زندگی خوشی دارد، اما وقتی دام عشق را ببیند، دیگر نمی‌تواند از آن دور شود و از آنجا نمی‌تواند برود.

برداشت: هیچ‌کس از چنگال او نمی‌تواند فرار کند، نه با خوشحالی و نه با دیوانگی. هیچ عاقلی هم نمی‌تواند با عقل خود از دام او رهایی یابد.

برداشت: سخنان من از او بی‌خود و بی‌سامان است، اگر نبود آن راه‌هایی که به تو می‌سپردم.

برداشت: به تو نشان دادم که چگونه شیر شکار را به چنگ می‌آورد و چطور آن را می‌زند.