غزل شمارهٔ ۹۱۷

برداشت: به دوستانی که با آنها صمیمی هستید، جز نوشیدنی پاک و خوش‌طعم چیزی ندهید، و اگر می‌خواهید به آنها می دهید، آن را به صورت جداگانه و نه مختلط تقدیم کنید.

برداشت: در چنین ظرفی که باده مخلوط شده، جایز نیست چیزی جز می God به عاشقان خدا بدهید.

برداشت: آنان که در مسیر عشق قدم می‌زنند، باید از گرمای آفتاب به دور باشند و خود را از لباس‌های دنیوی و زرق و برق جدا کنند. در این مسیر، نباید به برهنگی عشق آراسته شوند.

برداشت: اگر هیچ بادی از سمت صبح به دورشان نرسد، به روحشان خبری از وعده‌ی صبح ندهید.

برداشت: اگر عاشق با بوی وصال محبوب به آرامش برسد، من هیچ بهانه‌ای را نمی‌پذیرم و بهانه‌ها را کنار بگذارید.

برداشت: شراب آماده است و معشوق در حال مستی، اما من عاشق هیچ آرامشی ندارم. لطفاً بویی از این شراب به من ندهید.

برداشت: ما خود از آتش به وجود آمده‌ایم و نوشیدنی ما نیز آتشین است؛ اگر کسی با ما آشناست، چیزی جز ما به او ندهید.

برداشت: برای درمان زخم‌های جنگجویان، مرهمی وجود ندارد و کسی که خودش دردی را تجربه نکرده، نمی‌تواند به دیگران کمک کند.

برداشت: وقتی شمس دین، که همچون تاجی بر سر تبریز است، به ملاقات آمد، از ملاقات با او بهتر از دیدار هر دو جهان هیچ چیز دیگری را طلب نکنید.