غزل شمارهٔ ۹۱۶

برداشت: درخت و برگ از خاک رشد می‌کنند و به ما می‌گویند که هر چیزی را که در زندگی بکاری، همان را برداشت خواهی کرد.

برداشت: اگر تو چیزی جز عشق در دل نداری، ارزش انسان‌ها چه معنی دارد؟ هرکس به دنبال چه‌چیزی است؟

برداشت: دست‌هایت را از خودت دور کن و بیا بر سر سفره بنشین؛ زیرا آب برای تو آمده تا دست و صورتت را بشویی.

برداشت: خوشا به حال کسی که محبوب او در خانه‌اش حضور دارد، اما به جای این که به سمت خانه بیاید، بی‌هدف در کوچه‌ها می‌چرخد.

برداشت: اگر عیسی به سمت مریم بیاید، چه او دیوانه باشد و چه خر، باید به او اجازه دهید تا نرود، زیرا بوی خر او را دربرمی‌گیرد.

برداشت: کسی که همراه با ساقی است، چگونه می‌تواند هوشیار باشد؟ چرا نباید مست شود؟ چرا نباید به خُود بیفزاید و احساس نشئگی کند؟

برداشت: کسی که مانند عسل شیرین و خوش طعم است، چرا باید ترش و تلخ باشد؟ و فردی که بی‌هم‌نفس و بی‌یار است، چرا باید در زندگی‌اش خوشحال و موفق باشد؟

برداشت: می‌خواهم به تو بگویم که چرا گل می‌خندد؛ زیرا چهره زیبایش را در دستان کسی می‌گیرد و بوی خوشش را به مشام می‌رساند.

برداشت: بگو که غزل، عمری به اندازهٔ صد قرن، مردم این شعر را می‌خوانند. این شعر را خدا بافته و هیچ‌گاه کهنه نمی‌شود.