غزل شمارهٔ ۹۱۳

برداشت: به کسانی که برای من عزیز و محبوب‌اند بگو که زمان آن فرارسیده که دوباره گناهان و اشتباهات خود را تکرار کنیم.

برداشت: زمانی که زیبایی‌های دل‌ربا و جذاب خود را به نمایش می‌گذارند، همه وعده‌ها و سوگندها فراموش می‌شود و انسان‌ها به راحتی به هوش و جاذبه آن‌ها پاسخ می‌دهند.

برداشت: وقتی که دوست intoxicated و سرمست است و روز، روز شادی و خوشی است، به جز نشئگی و شادابی، بگو چه کار می‌توان کرد؟

برداشت: به هوش و حواس خود گفتم که به آب برو، زیرا در این لحظه اگر بخواهی از حالت خود بیرون بیایی، همه چیز به هم می‌خورد.

برداشت: به دلیل اینکه مشغول راز و نیاز با خداوندان هستی، راهی به سوی عیش و خوشی در مکان‌های شلوغ و پرهیاهو رفته‌ای؛ اکنون در کوی می‌فروشان، همه دوستان و آشناها شبیه به بوالحسن هستند.

برداشت: ای مطرب، بگیر و بزن! تو روح و جان منی، بیا تا برایت بنوازم، زیرا همه چیز بدون تو بی‌معنا و بی‌روح است.

برداشت: در عشق باید مانند یک نگین در حلقه عاشقان باشی، زیرا سایر حلقه‌ها تنها آزمون‌هایی هستند و چیزی از عشق حقیقی ندارند.

برداشت: به جان همه مردان قسم که هر کسی عاشق نیست، افراد بی‌عشق فقط به ظاهر می‌نگرند. حالا به زن‌ها نگاه کن و ببین چه کارهایی انجام می‌دهند.

برداشت: به جان تمام انسان‌ها توجه کن که هرکس آن جان را ندارد، همه آنها تنها بدن هستند. به آن کسانی که فروتن هستند نگاه کن که آنها چه هستند.

برداشت: سکوت کن و چیزی نگو، چون آنچه گفتی درباره این چیز سپید چیست؟ افراد بد با وجود اینکه ظاهراً زیبا و دل‌فریب هستند، حقیقتشان زشت و سیاه است.