غزل شمارهٔ ۹۱۱

برداشت: زمانی که روز مرگ من فرا رسد و تابوت من به سمت قبر برده شود، فکر نکن که هنوز از مشکلات و دردهای این دنیا احساس ناراحتی کنم.

برداشت: برای من گریه نکن و افسوس نخور. افسوس آن است که به دام شیطان گرفتار شوی

برداشت: وقتی جنازه‌ام را ببینی، نگویید که این جدایی و فراق است. زیرا وصل و دیدار من در آن زمان خواهد بود.

برداشت: وقتی مرا در خاک قرار میدهید نگویید: «خداحافظ» زیرا قبر، مانند پرده‌ای است که من کنار میزنم و اهل بهشت را میبینم و شما نمیتوانید از این پرده رد شوید

برداشت: غروب را دیدی، پس به فکر طلوع دوباره اش باش. مگر میتوان برای غروب خورشید و ماه پایانی تصور کرد؟

برداشت: اگر غروب به تو نزدیک شود، یادآور این است که لحظه مرگ مانند غروب خورشید است، اما حقیقتاً مانند طلوع صبح آغاز یک زندگی تازه است. حتی اگر در گودالی گرفتار شوی، روح تو آزاد و رها خواهد بود.

برداشت: هر دانه ای که در زمین کاشته شود، روزی رشد می کند و بیرون می آید. پس چرا به انسان که مانند دانه به زیر خاک می رود، شک داری که دوباره زنده نخواهد شد؟

برداشت: کدام دل به عمق احساساتش فرو رفته و اما هیچ نشانه‌ای از آن خارج نشده است؟ چرا وقتی از درد جدایی یوسف صحبت می‌شود، دل نمی‌تواند سکوت کند و فریاد نمی‌زند؟

برداشت: وقتی زبانت را از گفتن بازداری، سعی کن درون خودت را باز کنی؛ زیرا صدای تو می‌تواند در فضایی بی‌زمان و بی‌مکان طنین انداز شود.