غزل شمارهٔ ۹۰۸

برداشت: وقتی که دندان‌هایت درد می‌گیرد، زبانت به دشمنی تبدیل می‌شود و به جستجوی طبیب می‌روی تا درد را درمان کند.

برداشت: اگر یکی از کدوها بشکند، تمام کدوها دور آن جمع می‌شوند و به آن توجه می‌کنند.

برداشت: از صد کوزه، مانند یک کوزه‌ای که کوزه‌گر آب را از آن برمی‌دارد، ذهن همیشه به دور آن کوزه می‌چرخد.

برداشت: ما شکست‌خوردگان تو هستیم، ای عزیز. هیچ عجیب نیست؛ تو پادشاهی و مهربانی تو باعث می‌شود که بندگان به تو روی آورند.

برداشت: وقتی محبت و لطف تو را می‌چشم، هر چند سختی‌ها و زهرهای زندگی وجود دارند، اما آن‌ها هم شیرین و دل‌نشین می‌شوند و انسان به آن‌ها عادت می‌کند.

برداشت: اگر زیبایی و دلنوازی تو به دیوان برسد، آن دیو نیز شایسته و نیکو خواهد شد و ظاهری زیبا خواهد گرفت.

برداشت: محبت و توجه تو، خطای انجام شده را به دیده قبول می‌نگرد. همان‌طور که اطاعت از تو موجب می‌شود که آن خطا از دل پاک شود.

برداشت: زمانی که گناهکاران و افراد ناپاک پاک شوند، حیات دوباره می‌یابند و مانند عصای موسی که مار می‌شود، می‌توانند به نیکی و خوشبویی برسند، چنانکه خون در تن آهو به مشک خوشبو تبدیل می‌شود.

برداشت: شخصی که در مسیر زندگی خود به سمت نامشخصی حرکت می‌کند، هرگز نمی‌تواند به هدفی مشخص برسد، زیرا ذهنش همواره بین دو نقطه سردرگم خواهد بود.

برداشت: تو essence و حقیقت کل جهان هستی و نام تو عشق است. هر کسی که از تو الهام بگیرد، به مرتبه‌ای بلند و والا می‌رسد.

برداشت: اگر کسی تحت تأثیر عشق شیرین قرار بگیرد و دهانش باز شود، نباید به او اجازه داده شود که هر آنچه بخواهد بگوید و در بحث و گفتگوها شرکت کند.

برداشت: سکوت کن، زیرا کسی که جمال محبوب را مشاهده کرده، نمی‌تواند و صلاحش نیست که به چیزهای بی‌اهمیت دیگر بپردازد.