غزل شمارهٔ ۹۰۷

برداشت: دلتنگی و جدایی را به من هدیه مده؛ زیرا نمی‌توانی دلی را که دوست دارد، آزرد. ای معشوق، هرگز به کسی که عاشق توست، آسیب نزن.

برداشت: چرا با مهربانی انتخابم کردی، اما سپس از من دور شدی؟ آیا وفا نکردی، پس چرا به من بی‌مهری می‌کنی که این شایسته نیست؟

برداشت: خداوندا، لطف و محبتت را از من دریغ مدار و مرا از لباس سعادت دور نکن. این لباسی که به من داده‌ای، مناسب من نیست و نمی‌توانم آن را تحمل کنم.

برداشت: دل مانند یک تصویر زیباست که نباید به پشت آن نگاه کرد. ای محبوب، دل ما را از خود دور نکن و پشت به ما نکن، چراکه این رفتار شایسته نیست.

برداشت: من درباره‌ی وصل و نزدیکی‌ات صحبت کردم، او گفت که لطف تو بسیار است، اما بعد از این گفته، گفت که نیازی به گفتن نیست، زیرا نباید چنین چیزی را بیان کرد.

برداشت: تو مانند قند و نبات هستی، پس حرف‌های تلخ نزن. نگو سخنان تلخ را به ما که شایسته نیست.

برداشت: سخنانی بیاور که هر یک از آن‌ها مانند روحی زنده و ارزشمند است. در این شب، چراغ را پنهان نکن که پنهان کردن آن ناپسند است.

برداشت: غم تو، وقتی که برایت سنگین می‌شود، نه فقط در وجودت احساس می‌شود و نه تنها در بیرون از تو. غم مانند آتش است که نمی‌توان گفت دقیقاً کجا قرار دارد، چون در هر جا که باشد، نمی‌توان آن را نادیده گرفت.

برداشت: دل من از خیالت بی‌خبر از دنیا شده است. میان این دو مسافر، که یکی من هستم و دیگری تو، جدایی نکن که این کار ناپسند است.

برداشت: به درِ خانه‌ات، چشم دوختن به صوفی‌ها را کنار بگذار و با کلمات زیبا و بدون پیچیدگی، به تنهایی و بدون زحمت، پیام خود را بفرست؛ زیرا این کار شایسته نیست.

برداشت: ای دل، از فکر و خیال دست بردار، چون فکر به دام دل تبدیل می‌شود. به جز توجه به خدا، در چیز دیگری غرق نشو که این سزاوار نیست.