غزل شمارهٔ ۹۰۶

برداشت: از باغی که سرشار از زیبایی و گل است، خشم و ناراحتی او را گرفت و چون از آنجا بیرون رفت، به خاطر زشتی ظاهرش، زشتی شخصیتش نیز بیشتر نمایان شد.

برداشت: وقتی دل سیاه و خالی شد و چهره‌اش تیره گردید، مثل قازغانی که تهی و بی‌محتوا باشد، در گوشه‌ی خانه به سختی گرفتار شد.

برداشت: اگر حرکت چیزی مانند جیوه باشد، حرکت آن نشان‌دهنده وجود واقعی نیست؛ چرا که جنبش موقتی و عاریه‌ای است و در نهایت به حالت سکون برمی‌گردد.

برداشت: احمد نتوانست به مقام و زیبایی دست یابد، حتی اگر از سر نافرمانی و مکر ابولهب دلش پر از خون شده باشد.

برداشت: من به یاد خودم را در آینه‌ای می‌نگرم، و می‌بینم که چگونه افکار و احساساتم تغییر می‌کنند؛ گاهی آرام و گاهی پر تحریک و بی‌قرار.

برداشت: من تنها احساسات و افکار خود را به زبان می‌آورم، زیرا گاهی این افکار باعث می‌شوند که به رفتارهای منطقی رو بیاورم و گاهی هم به جنون و دیوانگی دچار شوم.

برداشت: من را درون تو شهری جدا تصور کن، اما به خاطر اینکه به آب و گل تبدیل نشد، آن شهر من به حال وقدر خود نابود و متلاشی شد.

برداشت: من هیچ سخنی با نیک و بد ندارم؛ من از دنیای بیرون حرف نمی‌زنم. اینکه چه کار کرد و کجا رفت و این وضعیت به خاطر وسوسه چگونه به وجود آمد.

برداشت: سکوت کن زیرا نادان همیشه با نگاه‌های نادرست و کج‌نگر به چیزها می‌نگرد و این نگاه‌ها اکنون بر او تاثیر می‌گذارد.