غزل شمارهٔ ۹۰۴

برداشت: اگر نسیم الهی به باغ بنفشه بوزد، درختان حقیقت چه حال و هوایی پیدا می‌کنند و از زیبایی بهار چه خواهند شد؟

برداشت: دل از میان مردم جدا شد و به سرزمین حقیقت رفت. خدا می‌داند که این دل در آنجا چه حالتی خواهد داشت.

برداشت: از شلوغی و سر و صدای رقیبان و نغمه و نوش جان‌های هنرمندان، چه می‌شد اگر به فضیلت صبح و شراب آتشین می‌پرداختیم؟

برداشت: در آن مکان، هزار بلبل شاد و هزار عاشق بی‌تاب به خاطر زیبایی چهره محبوب چه حالتی داشتند.

برداشت: وقتی عشق در آغوش معشوقه‌اش قرار می‌گیرد، عاشق از بوسه‌های شیرین او چقدر خوشحال می‌شود و چه احساسی پیدا می‌کند.

برداشت: در آن سوی دنیا، وقتی به خاطر حال خوشی که داری، نمی‌توانی تفاوت گل و خار را درک کنی، جای تعجب نیست که گل چه تجربه‌ای دارد و خار چه حالتی پیدا می‌کند.

برداشت: در لحظه‌ای که محبوب با زیبایی و دلربایی خود به پیشگاه تجلی می‌آید، عشق و محبت در دل به گونه‌ای می‌پیچد که کار و فعالیت‌های روزمره دیگر اهمیتی ندارند.

برداشت: عشق به عناصر طبیعی مانند باد، آتش، آب و خاک نفوذ کرده و با نوری که از یک نگاه عاشقانه می‌تابد، تمامی این عناصر تحت تاثیر قرار می‌گیرند.

برداشت: وقتی شمس تبریزی با شعله‌های نرم و ملایم خود آتش بر درختی افکند، درخت و میوه‌اش چه حالتی پیدا می‌کرد.