غزل شمارهٔ ۹۰۳

برداشت: اگر تو مرا نخواهی، دل من نمی‌تواند محبت تو را فراموش کند. حتی اگر تو بخواهی به صلح برسی، شاید خداوند تقدیر دیگری برای ما رقم بزند.

برداشت: هزاران عاشق برای تو جان و دل خود را فدای تو می‌کنند و منتظرند ببینند که چه کسی به موفقیت و برتری می‌رسد و تو را به اوج می‌برد.

برداشت: عشق باعث شده که عاشق همچون فقیر و بی‌چیز به نظر برسد. جالب اینجاست که انسان‌های پست و لئیم، به چنین حالی دچار می‌شوند. در حالی که آنچه که باعث حسادت پادشاهان و بزرگترها می‌شود، برای این گدا چه امیدی می‌تواند داشته باشد؟

برداشت: عجب نکن از کسی که از خدا عمر دوباره می‌خواهد و همچنین شگفتی نداشته باش از تشنه‌ای که به آب دل می‌بندد.

برداشت: عجب نکن از کسی که در تاریکی به دنبال نور می‌گردد یا از چشم کسی که اسیر است و اشک‌هایش به خاطر دوری می‌ریزد.

برداشت: به خاطر دعاها و خواسته‌هایی که کردم، وجودم به قدری پرنور و زیبا شده که هر کسی که چهره‌ام را ببیند، از شگفتی دعایی به یاد می‌آورد.

برداشت: سلام و احترام را به من تقدیم کرد و گفت: حال تو چطور است؟ مهم نیست که چه مشکلاتی وجود دارد، زیرا وقتی که مانند کیمیا با ارزش باشی، هیچ چیزی نمی‌تواند به تو آسیب برساند.

برداشت: این بیت به این مضمون اشاره دارد که چگونه تصویر ذهنی و واقعیات بیرونی هارمونی دارند. در واقع، اگر زیرساخت‌ها و شرایط مناسب فراهم نباشد، نتیجه‌ای حاصل نمی‌شود. به عبارت دیگر، اگر تلاش و کوشش نباشد، نمی‌توان به نتایج مطلوب رسید.