غزل شمارهٔ ۹۰۰

برداشت: دامن لطیف او را آن چنان بگیر که ناگهان از تو فرار نکند. اگر در گرفتن دامن او عجله کنی و نیروی بیش از حد لزوم به کار ببری و آن را بکشی مانند تیری که در زه کمان نشسته و زه کمان را می کشند از کمان بیرون جسته و از تو فرار خواهد کرد.

برداشت: خاصیت حیله گری دارد و به خوبی نقش بازی می کند و در هر نقشی حاضر می شود از عمق جان فرار می کند.

برداشت: همانند تصویر ماه که بر آب افتاده تلالوء و نور را از سطح آب و از فرودست به تو می تاباند ولی اگر وارد آب شوی تا او را بگیری ناگهان متوجه می شوی که ماهی در آب وجود ندارد و ماه اصلی به آسمان گریخته است.

برداشت: در دنیای متافیزیک به دنبالش بگردی به تو نشانی خود را در جهان واقعی می دهد و اگر در جهان واقعی به دنبالش بروی به جهان متافیزیک فرار خواهد کرد.

برداشت: هیچ چیز در جهان سریعتر از تفکر و گمان وجود ندارد. تو می توانی در لحظه به هر کجای جهان سفر کنی ولی آنچه درباره ی او صحبت می کنیم مانند یقین و باور است و مانند واقعیتی ست که از تفکر نیز می گریزد.

برداشت: این که از این و آن می گریزم نه از ترس است و نه از افسردگی بلکه از این رو از این و آن می گریزم که آن نگار لطیف از این و آن می گریزد.

برداشت: سوژه ی ما مانند گلی از ترس باد پاییزی می گریزد نیست ولی خود همچون باد گریزپاست.

برداشت: برخی چیزها از بردن نامشان‌ نیز فراریند برای مثال چون نام سکوت را ببری دیگر سکوت برقرار نیست و سکوت از آنجا می گریزد. آنچه درباره ی آن سخن می گوییم مانند سکوت است اگر نام اش را هم بر زبان بیاوری از تو می گریزد.

برداشت: سوژه ی ما حتی تحمل آن را که نقش او را بر کاغذ بنگاری ندارد و با نوشتن نامش بر صفحه کاغذ نه حتی نقش اش از کاغذ می گریزد بلکه نشانی اش از دل فرار می کند.