غزل شمارهٔ ۸۹۳

برداشت: خوب یا بد را تنها کسی به دست می‌آورد که به سرنوشت اصلی خود برسد. دل خود را مانند سبدی الماس نگه‌دار و از هر چیز بیهوده‌ای در آن نریز.

برداشت: آن کس که در humble بودن خود را از حد می‌گذارد و تواضع را به بهترین شکل ممکن اجرا می‌کند، در واقع به وجودی پایدار و جاودانه دست می‌یابد که فراتر از محدودیت‌های دنیوی است.

برداشت: درک خود را از ایمان و باورهایت باز کن و به دیده ارزشمندتری به آن‌ها بنگر، زیرا در نهایت، تمام دارایی واقعی تو چیزی جز سرنوشت و مرگ نخواهد بود.

برداشت: به خودت بگو که قبرت را با صداقت و خوبی‌ها پر کنی و اجازه ندهی که عشق به مال و هوس و حسادت آن را پر کند.

برداشت: هر چیزی که غیر از خودت به تو هدیه دهد، آن را رد کن، چون وقتی که هدیه خودت را بدهی، همان هدیه بر تو برگشت خواهد کرد.

برداشت: دل را نیاور، چون به فریب آن خود را در معرض خطر می‌گذاری؛ زیرا که هلاکت برای کسانی است که تمام مال و دارایی را جمع‌آوری کرده‌اند.

برداشت: بسته شدن نفس انسان به معنای احساس تنگی و دشواری در زندگی است که می‌تواند نتیجه رفتار و خواسته‌هایی باشد که او دارد. در اینجا به نوعی اشاره شده که اگرچه انسان ممکن است در ابتدا احساس آرامش و گشایش کند، اما در حقیقت، ممکن است با مسائل و چالش‌هایی رو به رو شود که نفس او را به تنگنایی برساند. در واقع، این بیان به ارتباط میان احساسات درونی و شرایط زندگی اشاره دارد.