غزل شمارهٔ ۸۹۲

برداشت: در شهر رمضان، فرمانروای این زمان فرا رسید. از خوردن و نوشیدن دست بکش که روح و جانت در این ماه به اوج می‌رسد.

برداشت: روح از سختی‌ها رهایی یافت و به نیروی طبیعت دیگر نتوانست چنگ بیندازد. دل گمراهی شکسته شد و سپاه ایمان به میدان رسید.

برداشت: لشکریان خشم و انتقام، به غارت و چپاول دست زدند و آتش جنگ، نفس را به تنگی و اضطراب انداخته است.

برداشت: در داستان موسی، وقتی او بره‌ای قربانی کرد، مرده‌ای زنده شد و آن حقیقتی بود که نشان دهنده قدرت خداوند و معجزات موسی است.

برداشت: روزه مثل یک قربانی است که برای ما ارزشمند است و زندگی ما به آن بستگی دارد. بنابراین، باید تمام تن‌ها و هستی‌مان را فدای جان کنیم، به محض اینکه جان ما به مهمانی (به مرحله‌ای خاص) برسد.

برداشت: صبر مانند ابری است که از آن حکمت و دانش فرو می‌ریزد. زیرا تنها صبر می‌تواند به انسان کمک کند تا به معرفت و حقایق بزرگ دست یابد، چیزی که در قرآن آمده است.

برداشت: وقتی نفس به نیاز افتاد، روح به یک مقام بلند نائل شد. هنگامی که در قید و بند گرفتار شد، جان به محبوب خود رسید.

برداشت: دل از غم و تاریکی رهایی یافت و به آسمان پرواز کرد، زیرا که دل از دنیای مادی آزاد شده و به حقیقتی الهی و معنوی دست یافته است.

برداشت: سریع از این چاه خود را بالا بکش و با طناب به سمت بالا برو و به دیگران خبر بده که یوسف از راه رسیده است.

برداشت: هنگامی که عیسی از خر پایین آمد، دعایش مستجاب شد. دستانش را بشویید، زیرا سفره و مائده‌ای از آسمان فرود آمده است.

برداشت: دست و دهانت را پاک کن و نه چیزی بخور و نه حرفی بزن. غذا را بجو که این کار به افرادی که سکوت را بر گزیده‌اند می‌رسد.